[๑๑๙๒]   เมื่อใด      หนูทั้งหลายจะพึงไต่บันได
           ขึ้นไปกัดพระจันทร์  และขับไล่ราหูให้หนีไป
           ได้  เมื่อนั้น  เราทั้ง   ๒  พึงอยู่ร่วนได้แน่.
         [๑๑๙๓]   เมื่อใด   แมลงวันทั้งหลายเที่ยวไปเป็น
           หมู่ ๆ   ดื่มเหล้าหมดหม้อเมาแล้ว    จะพึงเข้า
           ไปอยู่ในโรงถ่านเพลิง   เมื่อนั้น  เราทั้ง  ๒  พึง
           อยู่ร่วมกันได้แน่.
         [๑๑๙๔]   เมื่อใด    ลาพึงมีริมฝีปากงาม   สีเหมือน
           ผลมะพลับ    มีหน้างามเหมือนแว่นทอง    จะ
           เป็นสัตว์ฉลาดในการฟ้อนรำขับร้องได้ เมื่อนั้น
           เราทั้ง ๒  พึงอยู่ร่วมกันได้แน่.
         [๑๑๙๕]   เมื่อใด      กากับนกเค้า    พึงปรารถนา
           สมบัติให้แก่กันและกัน   ปรึกษาปรองดองกัน
           อยู่ในที่ลับได้  เมื่อนั้นเราทั้ง  ๒  พึงอยู่ร่วมกัน
           ได้แน่.
         [๑๑๙๖]   เมื่อใด     รากไม้และใบไม้อย่างละเอียด
           พึงเป็นร่มมั่นคงป้องกันฝนได้    เมื่อนั้น   เรา
           ทั้ง ๒  พึงอยู่ร่วมกันได้แน่.