ที่ฝั่งแม่น้ำคงคา  ทำฌานและอภิญญาให้เกิดขึ้นมีเผือกมัน   ผลไม้ป่าเป็น
อาหารอยู่ ณ ที่นั้น.
         เมื่อพระเจ้าพรหมทัตไม่เห็นมหาธนเศรษฐีเข้าเฝ้า    จึงตรัสถาม
ว่า   สหายของเราไปไหน ?   แม้ข่าวการกระทำของหญิงนครโสเภณีก็ได้
แพร่สะพัดไปทั่วพระพระนคร.  ลำดับนั้น  พวกราชบุรุษ   ได้กราบทูล
ความนั้น     แต่พระราชาว่า     ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพพระสหายของ
พระองค์  มีความละอายไม่กลับบ้าน เข้าป่าบวชแล้ว.   พระราชารับสั่งให้
เรียกหญิงนครโสเภณีมาตรัสถามว่า   ได้ยินว่า   เจ้าไม่ได้ทรัพย์พันหนึ่ง
วันเดียวเท่านั้น    ก็ให้พวกทาสีลากคอสหายของเราออกไป   จริงหรือ ?
นางรับว่า   จริงเพคะ    พระราชาตรัสว่า   แน่ะหญิงลามกเลวทราม   เจ้า
จงไปยังที่ที่สหายของเราไป   แล้วนำเขามา   ถ้าเจ้านำมาไม่ได้    เจ้าต้อง
ตาย.   นางได้ฟังพระราชดำรัส   ดังนั้น   มีความกลัว   จึงขึ้นรถออกจาก
พระนครไปพร้อมด้วยบริวารเป็นอันมาก     เที่ยวเสาะแสวงหาที่อยู่ของ
ฤาษีนั้นพอได้ฟังข่าวว่าอยู่ที่นั่น  ก็ได้ไป ณ ที่นั้น   นมัสการแล้ววิงวอน
ว่า   ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า    ขอท่านได้อดโทษที่ดิฉันกระทำด้วยความเป็น
คนอันธพาล   ดิฉันจักไม่กระทำอย่างนี้อีก   เมื่อพระฤาษีกล่าวว่า  ดีแล้ว
เราอดโทษให้ เราไม่มีความอาฆาตในเธอ นางจึงกล่าวว่า ถ้าท่านอดโทษ
ให้ดิฉัน ก็ขอจงขึ้นรถไปสู่พระนครกับดิฉัน  เมื่อถึงพระนครแล้ว  ดิฉัน
จักถวายทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่โนเรือนของดิฉัน.     พระฤาษีได้ฟังคำของ