[๑๒๐๓]   ในกาลก่อน     มารดาบิดาก็ดี     พี่น้อง
           ทั้งหลายก็ดี       ได้บอกความเรื่องนี้แก่ฉันแล้ว
           ว่าหางของท่านผู้ประทุษร้ายยาว  ฉันจึงมาทาง
           อากาศ.
         [๑๒๐๔]   แน่ะแม่แพะ     ก็เพราะว่า      ฝูงเนื้อเห็น
           เจ้ามาในอากาศ  จึงพากันหนีไปเสีย  ภักษาหาร
           ของเรา   เจ้าทำให้พินาศหมดแล้ว.
         [๑๒๐๕]   เมื่อแม่แพะวิงวอนอยู่อย่างนี้        เสือ-
           เหลืองผู้มีเลือดเป็นภักษาหารก็ขม้ำคอ    วาจา
           สุภาษิตมิได้มีในหมู่บุคคลผู้ประทุษร้าย.
         [๑๒๐๖]   เหตุผล   สภาพธรรม   วาจาสุภาษิตมิได้
           มีในบุคคลผู้ประทุษร้ายเลย  บุคคลพึงพยายาม
           หลีกไปให้พ้นบุคคลผู้ประทุษร้าย    ก็บุคคลผู้
           ประทุษร้ายนั้น   ย่อมไม่ยินดีคำสุภาษิต    ของ
           สัตบุรุษทั้งหลาย.
                                จบ  ทีปิชาดกที่  ๑๐