อรรถกถาทีปิชาดกที่  ๑๐

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ  พระเวฬุวันมหาวิหาร  ทรงปรารภ
แม่แพะตัวหนึ่ง   จึงตรัสเรื่องนี้    มีคำเริ่มต้นว่า  ขมนียํ   ยาปนียํ  ดังนี้.
         ความพิสดารว่า    สมัยหนึ่งพระมหาโมคคัลลานเถระอยู่ที่เสนา-
สนะซอกเขา    ใกล้ประตูภูเขาวงก์แห่งหนึ่ง.    ที่จงกรมของท่าน   ได้มี
อยู่ที่ใกล้ ๆ ประตูภูเขานั้น.   ครั้งนั้น   พวกคนเลี้ยงแพะ.   คิดว่า   แพะ
จะเที่ยวอยู่ในที่นี่      จึงได้ต้อนแพะเข้าไปไว้ในซอกภูเขา     แล้วพากัน
เที่ยวเล่นอยู่.   เย็นวันหนึ่ง   เมื่อพวกคนเลี้ยงแพะพากันต้อนฝูงแพะไป
แม่แพะตัวหนึ่งไปเล่นไกลฝูง   ไม่ทันเห็นฝูงแพะออกจากคอก   จึงเดิน
ล้าหลังอยู่.    เสือเหลืองตัวหนึ่ง    เห็นแม่แพะนั้นออกทีหลัง    จึงคิดว่า
เราจักกินแม่แพะนั้น     แล้วจึงไปยืนขวางประตูซอกเขาอยู่.      แม่แพะ
เหลียวดูทางโน้น    ทางนี้     เห็นเสือเหลืองนั้น    คิดว่า    เสือนี้ยืนอยู่
ถ้าเราจะกลับหนีไป    ก็คงไม่รอดชีวิต     เราควรจะทำความกล้าหาญใน
วันนี้      ดังนี้แล้ว      จึงยกเขามุ่งหน้าเผชิญเสือเหลืองนั้นวิ่งไปโดยเร็ว
เสือเหลืองหลบ   ด้วยคิดว่า   จักจับเอาทางนี้  แต่ไม่ทัน  แม่แพะได้โจน
เข้าที่รกชัฏรีบหนีเข้ากลุ่มแพะไปได้.
         พระโมคคัลลานเถระ ได้เห็นกิริยาของสัตว์ทั้งสองนั้น วันรุ่งขึ้น
จึงไปกราบทูลพระตถาคตว่า   ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ   แม่แพะนั้น  ได้ทำ
ความบากบั่น    ด้วยความที่ตนเป็นผู้มีอุบายฉลาด    จึงรอดพ้นจากเสือ-