คือจงปรารถนาเถิด.   บทว่า   ปกฺขี    ความว่า   นกชื่อว่า   ปักขี   เพราะ
ประกอบด้วยปีก.      ชื่อว่า    ทิช   เพราะเกิด ๒ ครั้ง.     บทว่า  ตาว
ทูรคตา   สติ   ความว่า   ขอพระองค์จงทรงดูเถิด   ความที่ปลาและน้ำมี
อยู่ใกล้จากยอดเขา     แต่ความหวังของนกยางนั้น      มีไปในระยะไกล
อย่างนี้    ก็ยังเต็มได้เหมือนกัน   ด้วยอานุภาพของท้าวสักกะ.
         ครั้งนั้น   พระราชาได้ทรงสดับคำของนางแล้ว   ทรงติดพระทัย
ในรูป  ทรงข้องพระทัยอยู่ในถ้อยคำของนาง  ไม่อาจจะเสด็จไปได้  ทรง
ประชุมอำมาตย์ทั้งหลาย    ตั้งชื่อ  ๑๐๐  ชื่อ.   เมื่อพระองค์ทรงแสวงหาชื่อ
๑๐๐ ชื่ออยู่   ก็ล่วงไปอีกปีหนึ่ง.     ท้าวเธอเข้าไปหาพระโพธิสัตว์   โดย
เวลาล่วงเลยไป ๓ ปี   ตรัสถามว่า   ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ    นางจักมี
ชื่อโน้น  จักมีชื่อนี้.   ตามอำนาจของชื่อ  ๑๐๐ ชื่อ.   พระโพธิสัตว์ทูลว่า
ขอถวายพระพรมหาบพิตร   พระองค์ไม่ทรงรู้จักชื่อของนาง.    ท้าวเธอ
ตรัสว่า   บัดนี้พวกกระผมจักลาไปละ.     ทรงไหว้พระโพธิสัตว์แล้วเสด็จ
ออกไป.    อาสังกากุมาริกา   ก็ได้ยืนพิงประตูหน้าต่างแก้วผลึก   อีกนั่น
แหละ.   พระราชาทอดพระเนตรเห็นนางแล้ว  ตรัสว่า  เธอจงอยู่ไปเถิด
พวกเราจักไปละ.   นางทูลว่า   ข้าแต่พระมหาราช   เหตุไร? พระองค์จึง
จักเสด็จไปเสียล่ะ.    พระราชาตรัสว่า   เธอให้เราอิ่มเอิบด้วยคำพูดอย่าง
เดียว แต่ไม่ให้อิ่มเอิบด้วยความยินดีในกาม. ๓ ปีได้ผ่านไปแล้ว  สำหรับ
เราผู้ติดใจถ้อยคำที่อ่อนหวานของเจ้า     บัดนี้ฉันจักไปละ    แล้วได้ตรัส