จักทำสิ่งที่เป็นประโยชน์หรือไม่เป็นประโยชน์สำหรับตน   แล้วได้ทำตัว
ให้ใคร ๆ  ว่ากล่าวไม่ได้.
         ได้ยินว่า   พวกภิกษุรู้ว่าภิกษุรูปนั้นเป็นผู้ว่ายาก    จึงได้ประชุม
กันกล่าวโทษในธรรมสภา   พระศาสดาเสด็จมาตรัสถามว่า   ดูก่อนภิกษุ
ทั้งหลาย   บัดนี้พวกเธอประชุมสนทนากันถึงเรื่องอะไร   เมื่อภิกษุเหล่า
นั้นกราบทูลให้ทรงทราบแล้ว   รับสั่งให้เรียกภิกษุนั้นมาแล้วตรัสถามว่า
ได้ยินว่าเธอเป็นผู้ว่ายากจริงหรือ ?     เมื่อภิกษุนั้นกราบทูลว่าจริง     จึง
ตรัสว่า   เธอบวชในศาสนาที่จะนำออกจากทุกข์เห็นปานนี้    เหตุไรจึงไม่
เชื่อคำของผู้ที่หวังดี   แม้ในกาลก่อน  เธอก็ไม่เชื่อคำ  ต้องแหลกละเอียด
ในช่องลมเวรัมพวาตมาแล้วดังนี้        แล้วทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก
ดังต่อไปนี้ :-
         ในอดีตกาล   พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นนกแร้งที่เขาคิชฌ-
กูฏ    นกแร้งนั้นมีบุตรเป็นพญาแร้งชื่อสุปัต     ซึ่งมีกำลังมาก    มีนก-
แร้งหลายพันเป็นบริวาร      พญาแร้งนั้นเลี้ยงดูมารดาบิดา    แต่เพราะ
ความที่ตนมีกำลังมาก   จึงบินไปไกลเกินควร    บิดาได้กล่าวสอนพญา
แร้งนั้นว่า   ลูกรัก   เจ้าไม่ควรไปเกินที่ประมาณเท่านี้        พญาแร้งนั้น
แม้รับคำว่า     ดีแล้ว   ก็จริง   แต่วันหนึ่งเมื่อฝนตกใหม่ ๆ ได้บินไปกับ
นกแร้งทั้งหลาย    ทิ้งนกแร้งทั้งหลายเสีย    ตนเองบินสูงเกินภูมิของนก
ถึงช่องลมเวรัมพวาต   ได้ถึงความเป็นผู้แหลกละเอียด.