| พระคาถาเหล่านี้ว่า :- |
| เธอให้ฉันเอิบอิ่มด้วยวาจา แต่หาให้เอิบ- |
| อิ่มด้วยสิ่งที่ควรทำไม่ เหมือนดอกหงอนไก่ |
| มีสีสวยแต่ไม่มีกลิ่น ผู้ใดไม่ให้ปันไม่เสียสละ |
| โภคะ พูดแค่คำอ่อนหวานที่ไร้ผล ในมิตร |
| ทั้งหลาย ความสัมพันธ์กับมิตรนั้น ของผู้นั้น |
| จะจืดจางไป. เพราะว่าคนควรพูดแต่สิ่งที่จะ |
| ต้องทำ ไม่ควรพูดถึงสิ่งที่ไม่ต้องทำ บัณฑิต |
| ทั้งหลายรู้จักคนไม่ทำ ดีแต่พูด. ก็แหละกำลัง |
| พลของเราร่อยหลอแล้ว และสะเบียงก็ไม่มี |
| เราสงสัยในความสิ้นชีวิตของตน เชิญเถิด |
| เราจะไปเดี๋ยวนี้แหละ. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สมฺเปสิ ได้แก่ ให้อิ่มเอิบ คือให้ |
| เอิบอิ่ม. คำว่า มาลา โสเรยฺยกสฺเสว นี้เป็นเพียงหัวข้อเทศนา ของ |
| หญ้าหางช้างในกระถาง แต่พระราชาตรัสหมายถึงดอกไม้ แม้อื่น ๆ ทุก |
| อย่างนั่นแหละ ที่มีสีสวย แต่ไม่มีกลิ่นเช่นดอกคำ ดอกว่านหางช้าง |
| และดอกชะบาเป็นต้น. ด้วยคำว่า วณฺณวนฺตา อคนฺธิกา พระราชา |
| ทรงแสดงว่าดอกของต้นโสเรยยกะเป็นต้น ให้คนอิ่มเอิบด้วยการดู |
๖๐
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๖๒ 