๒.   โกสัมพิยชาดก

ว่าด้วยอยู่คนเดียวดีกว่าร่วมกับคนพาล

         [๑๒๑๖]   คนพาลมีเรื่องอื้ออึงเหมือนกันหมด  แต่
           สักคนหนึ่งก็ไม่รู้สึกคนว่าเป็นคนพาล     เมื่อ
           สงฆ์แตกกันก็ไม่รู้เหตุอื่นโดยยิ่งว่า  สงฆ์แตก
           กันเพราะเรา.
         [๑๒๑๗]   เพราะเป็นคนมีสติหลงลืม  แต่ยังพูดว่า
           ตนเป็นบัณฑิตมีวาจาเป็นอารมณ์ช่างพูด  ย่อม
           ปรารถนาจะให้เสียงออกจากปากอยู่เพียงใด  ก็
           พูดไปเพียงนั้น     เขาถูกการทะเลาะนำไปแล้ว
           ยังไม่รู้ว่าการทะเลาะนั้นเป็นโทษ.
         [๑๒๑๘]   ก็ชนเหล่าใดเข้าไปผูกความโกรธนั้นไว้
           ว่า  คนโน้นได้ด่าเรา  คนโน้นได้ตีเรา คนโน้น
           ได้ชนะเรา  คนโน้นได้ลักของของเรา  เวรของ
           ชนเหล่านั้น  ย่อมไม่ระงับได้.
         [๑๒๑๙]   ส่วนชนเหล่าใดไม่เข้าไปผูกความโกรธ
           นั้นไว้ว่า    คนโน้นได้ด่าเรา    คนโน้นได้ตีเรา