| [๑๒๒๔] ถ้าไม่พึงได้สหายผู้มีปัญญา เป็นนัก |
| ปราชญ์ ไปไหนไปด้วยกัน อยู่ด้วยช่วยทำ |
| ประโยชน์ให้สำเร็จ พึงเที่ยวไปแต่ผู้เดียว |
| เหมือนพระราชาทรงสละแว่นแคว้นเสด็จไป |
| แต่พระองค์เดียวฉะนั้น หรือเหมือนช้างมา- |
| ตังคะ เที่ยวไปในป่าแต่ผู้เดียวฉะนั้น. |
| [๑๒๒๕] การเที่ยวไปผู้เดียวประเสริฐกว่า เพราะ |
| คุณคือความเป็นสหาย ย่อมไม่มีในคนพาล |
| ควรเที่ยวไปผู้เดียวแต่ไม่ควรทำบาป เหมือน |
| ช้างมาตังคะมีความขวนขวายน้อย เที่ยวไปใน |
| ป่าแต่ผู้เดียวแลไม่ทำบาป ฉะนั้น. |
| จบ โกสัมพิยชาดกที่ ๒ |
| |
| อรรถกถาโกสัมพิยชาดกที่ ๒ |
| |
| พระศาสดาเมื่อทรงอาศัยเมืองโกสัมพีประทับอยู่ ณ โฆสิตาราม |
| ทรงปรารภเหล่าภิกษุที่ทะเลาะกันในเมืองโกสัมพี ตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่ม |
| ต้นว่า ปุถุสทฺโท ดังนี้. เนื้อเรื่องมีมาแล้วในโกสัมพิกขันธกะ สำหรับ |
| ในที่นี้มีความย่อ ดังต่อไปนี้. |
๖๑๕
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๖๑๗ 