| แต่ไหนแต่ไรมา ในโลกนี้ เวรย่อมไม่ |
| ระงับด้วยเวร แต่ย่อมระงับได้ด้วยการไม่จอง |
| เวร ธรรมนี้เป็นของเก่า. |
| ก็ชนเหล่าอื่นย่อมไม่รู้สึกว่า พวกเราจะ |
| พากันยุบยับในท่ามกลางสงฆ์นี้ ส่วนชนเหล่า |
| ใดในหมู่นั้นย่อมรู้สึกได้ ความหมายมั่นกัน |
| ย่อมสงบระงับไป เพราะการทำไว้ในใจโดย |
| แยบคายของชนเหล่านั้น. |
| คนที่ปล้นแว่นแคว้นชิงทรัพย์สมบัติ |
| กันจนถึงปลงชีวิตลิดกระดูกกันแล้ว ก็ยังกลับ |
| สามัคคีกันได้ เหตุไรพวกเธอจึงไม่สามัคคี |
| กันเล่า. |
| ถ้าจะพึงได้สหายผู้มีปัญญาเป็นนักปราชญ์ |
| ไปไหนไปด้วยกัน อยู่ด้วยช่วยทำประโยชน์ |
| ให้สำเร็จ ควรชื่นชมมีสติเที่ยวไปกับสหายนั้น |
| จะครอบงำอันตรายทั้งปวงได้. |
| ถ้าไม่พึงได้สหายผู้มีปัญญา เป็นนัก |
| ปราชญ์ ไปไหนไปด้วยกัน อยู่ด้วยช่วยทำ |