๓.  มหาสุวราชชาดก

ว่าด้วยสหายย่อมไม่ละทิ้งสหาย

         [๑๒๒๖]   เมื่อใด   ต้นไม้มีผลบริบูรณ์  เมื่อนั้น  ฝูง
           วิหคทั้งหลาย  ย่อมพากันมามั่วสุมบริโภคผลไม้
           ต้นนั้น   แต่โดยรู้ว่าต้นไม้สิ้นแล้ว  ผลวายแล้ว
           ฝูงวิหคทั้งหลายก็พากันจากต้นไม้นั้นบินไปสู่
           ทิศน้อยทิศใหญ่.
         [๑๒๒๗]   ดูก่อนนกแขกเต้าผู้มีจะงอยปากแดง
           ท่านจงไปยังที่ที่ควรไปเถิด    อย่าได้มาตายเสีย
           เลย เหตุไรท่านจึงซบเซาอยู่ที่ต้นไม้แห้ง ดูก่อน
           นกแขกเต้า ผู้มีขนเขียวดุจไพรสณฑ์ในฤดูฝน
           เชิญเถิด  ขอท่านจงบอกเรื่องนั้น   เหตุไรท่าน
           จึงทิ้งต้นไม้แห้งไม่ได้.
         [๑๒๒๘]   ข้าแต่พระยาหงส์     ชนเหล่าใดแลเป็น
           เพื่อนของพวกเพื่อน   ในคราวร่วมสุขทุกข์จน
           ตลอดชีวิต  ชนเหล่านั้นเป็นสัตบุรุษ  ระลึกถึง