ธรรมของสัตบุรุษอยู่      ย่อมละทิ้งเพื่อนผู้สิ้น
           ทรัพย์หรือยังไม่สิ้นทรัพย์ไปไม่ได้เลย.
         [๑๒๒๙]   ข้าแต่พญาหงส์        เราก็เป็นผู้หนึ่งใน
           บรรดาสัตบุรุษ       ต้นไม้นี้เป็นทั้งญาติเป็นทิ้ง
           เพื่อนของเรา   เราต้องการเพียงเพื่อเป็นอยู่   จึง
           ไม่อาจละทิ้งต้นไม้นั้นไปได้   ก็การที่จะละทิ้ง
           ไปเพราะได้ทราบว่า  ต้นไม้นี้สิ้นผลแล้ว  ดังนี้
           นี่ไม่ยุติธรรม.
           [๑๒๓๐]   ความเป็นเพื่อน  ความไมตรี  ความสนิท
           สนมกัน ท่านได้ทำไว้เป็นพยานดีแล้ว  ถ้าท่าน
           ชอบใจธรรมนั้น     ท่านก็เป็นผู้ควรที่วิญญูชน
           ทั้งหลายพึงสรรเสริญ.
         [๑๒๓๑]   ดูก่อนพญานกแขกเต้า  ผู้ชาติวิหคมีปีก
           เป็นยาน  มีคอโค้งเป็นสง่า  เรานั้นจะให้พรแก่
           ท่าน    ท่านจงเลือกเอาพร    ตามที่ใจปรารถนา
           เถิด.