ไปเสียที่อื่น   เหตุไรเธอจึงมาคิดว่า  บิณฑบาตน้อยไม่อร่อย   แล้วละทิ้ง
เสนาสนะที่สบายเสีย ?    ภิกษุนั้นทูลอาราธนาให้ตรัสเรื่องราว   จึงทรง
นำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก   ดังต่อไปนี้.
         ในอดีตกาล    ที่ป่าไม้มะเดื่อแห่งหนึ่ง    ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งคงคา    ณ
หิมวันตประเทศ    มีนกแขกเต้าอาศัยอยู่หลายแสน    บรรดานกแขกเต้า
เหล่านั้น    พญานกแขกเต้าตัวหนึ่ง  เมื่อผลของต้นไม้ที่ตนอาศัยอยู่หมด
ลง   สิ่งใดที่ยังเหลืออยู่   จะเป็นหน่อ   ใบ   เปลือกหรือสะเก็ดก็ตาม   ก็
กินสิ่งนั้น  แล้วดื่มน้ำในแม่น้ำคงคา  มีความมักน้อยสันโดษเป็นอย่างยิ่ง
ไม่ไปที่อื่นเลย  ด้วยคุณ    คือความมักน้อยสันโดษอย่างยิ่งของพญานก
แขกเต้านั้น  ได้บันดาลให้ภพของท้าวสักกเทวราชหวั่นไหว   ท้าวสักก-
เทวราชทรงพิจารณาดูก็รู้เห็นเหตุนั้น       เพื่อจะลองใจพญานกแขกเต้า
จึงบันดาลให้ต้นไม้นั้นแห้งไป   ด้วยอานุภาพของพระองค์    ต้นไม้นั้น
เหลืออยู่แต่ตอแตกเป็นช่องน้อยช่องใหญ่  เมื่อถูกลมพัด  ก็มีเสียงปรากฏ
เหมือนมีใครมาตีให้ดัง         มีผงละเอียดไหลออกมาตามช่องต้นไม้นั้น
พญานกแขกเต้าจิกผงเหล่านั้นกิน      แล้วไปดื่มน้ำที่แม่น้ำคงคา  ไม่ไป
ที่อื่น   มาจับอยู่ที่ยอดตอไม้มะเดื่อ   โดยไม่ย่อท้อต่อลมและแดด.
         ท้าวสักกเทวราชทรงทราบความที่พญานกแขกเต้านั้น    มีความ
มักน้อยอย่างยิ่ง    ทรงดำริว่า      เราจักให้พญานกแขกเต้าแสดงคุณใน
มิตรธรรม   แล้วจักให้พรแก่เธอ   ทำต้นมะเดื่อให้มีผลอยู่เรื่อยไป  แล้ว