เลย  เหตุไรท่านจึงซบเซาอยู่ที่ต้นไม้แห้ง  ดูก่อน
           นกแขกเต้า  ผู้มีขนเขียวดุจไพรสณฑ์ในฤดูฝน
           เชิญเถิด    ขอท่านจงบอกเรื่องนั้น   เหตุไรท่าน
           จึงทิ้งต้นไม้แห้งไม่ได้.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   ฌายสิ    ความว่า  เหตุไรท่านจึง
ยืนซบเซา   คืองมงายอยู่ที่ยอดตอไม้แห้ง.    ศัพห์ว่า   อิงฺฆ   เป็นนิบาต
ลงในอรรถว่าเตือน.
         บทว่า   วสฺสนฺตสนฺนิภา    ความว่า   ในเวลาฤดูฝนไพรสณฑ์
จะมีสีเขียวชะอุ่ม    เหมือนดาดาษไปด้วยชั้นที่สวยงาม    เพราะเหตุนั้น
พญาหงส์จึงทักทายพญานกแขกเต้านั้นว่า         ดูก่อนพญานกแขกเต้า
ผู้มีขนเขียวดุจไพรสณฑ์ในฤดูฝน   ดังนี้. บทว่า   น  ริญฺจสิ   เท่ากับ  น
ฉฑฺเฑสิ   แปลว่า   ทิ้งไม่ได้.
         ลำดับนั้น        พญานกแขกเต้ากล่าวกะพญาหงส์ว่า        ข้าแต่
พญาหงส์    เราละทิ้งต้นไม้นี้ไปไม่ได้  เพราะความที่เรามีกตัญญูกตเวที
แล้วได้กล่าวคาถา ๒ คาถาว่า.
                        ข้าแต่พญาหงส์        ชนเหล่าใดแลเป็น
           เพื่อนของพวกเพื่อน   ในคราวร่วมสุขทุกข์จน
           ตลอดชีวิต  ชนเหล่านั้นเป็นสัตบุรุษ  ระลึกถึง