| ๔. จุลลสุวกราชชาดก |
| |
| ว่าด้วยผู้รักษาไมตรี |
| |
| [๑๒๓๖] ต้นไม้ทั้งหลายที่มีใบเขียว มีผลดก |
| มีอยู่เป็นอันมาก เหตุไรพญานกแขกเต้าจึง |
| มีใจยินดีในต้นไม้แห้งผุเล่า. |
| [๑๒๓๗] เราเคยบริโภคผลแห่งต้นไม้นี้นับได้ |
| หลายปีมาแล้ว ถึงเราจะรู้ว่าต้นไม้นี้ไม่มีผล |
| แล้ว ก็ต้องรักษาความไมตรีไว้ให้เหมือนดัง |
| ก่อน. |
| [๑๒๓๘] นกทั้งหลายย่อมละทิ้งต้นไม้แห้งผุ ขาด |
| ใบไร้ผลไปในที่อื่น ดูก่อนพญานกแขกเค้า |
| ท่านเห็นโทษอะไรหรือ ? |
| [๑๒๓๙] นกเหล่าใดคบหาฉันเพราะต้องการผล |
| ไม้ ครั้นรู้ว่าต้นไม้นั้นไม่มีผล ก็ละทิ้งต้นไม้ |
| นั้นไปเสียนกเหล่านั้นโง่เขลา มีปัญญาที่เห็น |
| แก่ตัว มักทำฝักใฝ่แห่งมิตรภาพให้ตกไป. |
๖๓๘
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๖๔๐ 