๖๔๑    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๖๔๓
เหล่านั้นกราบทูลให้ทรงทราบแล้ว   ตรัสว่า  ดูก่อนภิกษุทั้งหลายการละ
ความโลภในอาหารของตถาคตในบัดนี้ยังไม่น่าอัศจรรย์  แม้ในกาลก่อน
ตถาคตเกิดเป็นสัตว์เดียรฉานก็ได้ละความโลภอาหารมาแล้ว ดังนี้   แล้ว
ทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก   ดังต่อไปนี้.
         เนื้อเรื่องทั้งหมดพึงทราบโดยพิสดารตามทำนองที่ที่กล่าวมาแล้ว
ในหนหลัง  ในตอนนี้มีใจความว่า ท้าวสักกเทวราช  ทรงแปลงพระองค์
เป็นพญาหงส์  สนทนากันพญานกแขกเต้า     จึงได้ตรัสคาถานี้ว่า :-
                        ต้นไม้ทั้งหลายที่มีใบเขียว        มีผลดก
           มีอยู่เป็นอันมาก      เหตุไรพญานกแขกเต้าจึง
           มีใจยินดีในต้นไม้แห้งผุเล่า.
                        เราเคยบริโภคผลแห่งต้นไม้นี้นับได้
           หลายปีมาแล้ว    ถึงเราจะรู้ว่าต้นไม้นี้ไม่มีผล
           แล้ว  ก็ต้องรักษาความไมตรีไว้ให้เหมือนดัง
           ก่อน.
                        นกทั้งหลายย่อมละทิ้งต้นไม้แห้งผุ ขาด
           ใบไร้ผลไปในที่อื่น      ดูก่อนพญานกแขกเต้า
           ท่านเห็นโทษอะไรหรือ ?
หน้า ๖๔๒