บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า  ยตฺถ  เป็นต้น   ความว่า  เมื่อกิเลส
เหล่าใดถึงการรึงรัดแล้ว    ปัญญาก็ย่อมไม่ได้การหยั่งถึง   คือการตั้งอยู่
เหมือนคนตกลงไปในห้วงน้ำใหญ่  ฉะนั้น.
         พระราชาได้ทรงสดับดังนั้น  จึงตรัสคาถาที่  ๕ ว่า :-
                        โยมได้ยกย่องท่านแล้วอย่างนี้ว่า  หาริต-
           ดาบสเป็นพระอรหันต์      สมบูรณ์ด้วยศีล ประ-
           พฤติบริสุทธิ์    เป็นบัณฑิต   มีปัญญาแท้.
         บรรดาบทเหล่านั้น  สองบทว่า   อิติ  โน  สมฺมโต   ความว่า
โยมได้ยกย่อง   คือได้สรรเสริญท่านแล้วอย่างนี้.
         หาริตดาบสได้ฟังดังนั้นแล้ว ได้กล่าวคาถาที่ ๖ ต่อจากนั้นว่า :-
                        ข้าแต่มหาบพิตร    วิตกอันลามก   เป็น
           ไปด้วยการยึดถือนิมิตรว่างาม     ประกอบด้วย
           ความกำหนัด        ย่อมเบียดเบียนแม้ผู้มีปัญญา
           ผู้ยินดี  แล้วในคุณธรรมของฤาษี.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า  สุภา  คือ เป็นไปแล้วด้วยการยึดถือ
นิมิตรว่างาม.
         ลำดับนั้น      พระราชาเมื่อจะให้หาริตดาบสเกิดอุตสาหะในการ
ละกิเลส   จึงตรัสคาถาที่  ๗ ว่า :-