ความกำหนัดนี้เกิดในกาย    เกิดขึ้นมา
           แล้วเป็นของทำลายวรรณะของท่าน     ท่านจง
           ละความกำหนัดนั้นเสีย     ความเจริญย่อมมีแก่
           ท่าน    ท่านเป็นผู้อันชนหมู่มากยกย่องแล้วว่า
           เป็นคนมีปัญญา.
         บรรดาบทเหล่านั้น    สองบทว่า   วณฺณวิทูสโน   ตว   คือ    เป็น
ของทำลายสีกายและคุณความดีของท่าน.    บทว่า   พหุนาสิ   ความว่า
ท่านเป็นผู้อันชนหมู่มากยกย่องแล้วว่าเป็นคนมีปัญญา.
         คราวนี้  พระมหาสัตว์ได้ฟังดังนั้นแล้วกลับได้สติ   กำหนดโทษ
ในกามทั้งหลายแล้ว   กล่าวคาถาที่  ๘ ว่า :-
                        กามเหล่านั้นทำแต่ความมืดให้    มีทุกข์
           มาก   มีพิษใหญ่หลวง   อาตมภาพจักค้นหามูล
           รากแห่งกามเหล่านั้น      จะตัดความกำหนัด
           พร้อมเครื่องผูกเสีย.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   อนฺธกรเณ   คือ  ชื่อว่าทำแต่ความ
มืดให้  เพราะทำปัญญาจักขุให้พินาศ.  ในบทว่า  พหุทุกฺเข  นี้ บัญฑิต
พึงนำสูตรว่า  กามทั้งหลายมีความแช่มชื่นน้อย  ดังนี้เป็นต้น  มาแสดง