เมื่อพระราชาทรงกรรแสดงปริเทวนาอยู่    ได้ไปสู่หิมวันตประเทศ    ไม่
เสื่อมจากฌานแล้ว   เข้าถึงพรหมโลก.
         พระศาสดาผู้ตรัสรู้แล้วทรงทราบเรื่องนั้น     จึงตรัสพระคาถานี้
ว่า :-
                        ครั้นพระหาริตฤาษีกล่าวคำนี้แล้ว       มี
           ความบากบั่นอย่างแท้จริง   คลายกามราคะได้
           แล้ว  ได้เป็นผู้เข้าถึงพรหมโลก.
         พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว   ทรงประกาศ
สัจธรรม  เวลาจบสัจธรรม     ภิกษุผู้กระสันได้ดำรงอยู่ในพระอรหัตผล
แล้วพระทศพลทรงประชุมชาดกว่า    พระราชาในครั้งนั้น    ได้มาเป็น
พระอานนท์ในบัดนี้      หาริตดาบสในครั้งนั้น     ได้มาเป็นเราตถาคต
ฉะนั้นแล.
                            จบ  อรรถกถาหริตจชาดกที่  ๕