๖.  ปทุกสลมาณวชาดก

ว่าด้วยภัยที่เกิดแต่ที่พึ่งอาศัย

         [๑๒๕๕]   แม่น้ำคงคาพัดเอามาณพชื่อปาฏลี   ผู้คง
           แก่เรียน  มีถ้อยคำไพเราะให้ลอยไป  พี่จ๋าผู้ถูก
           น้ำพัดไป   ขอความเจริญจงมีแก่พี่   ขอพี่จงให้
           เพลงขับบทน้อย ๆ  แก่ฉันสักบทหนึ่งเถิด.
          [๑๒๕๖]   ชนทั้งหลายย่อมรดผู้ที่ได้รับความทุกข์
           ด้วยน้ำใด   ชนทั้งหลายย่อมรดผู้ที่เร่าร้อนด้วย
           น้ำใด   เราจักตายในท่ามกลางน้ำนั้น    ภัยเกิด
           แต่ที่พึ่งอาศัยแล้ว.
          [๑๒๕๗]   พืชทั้งหลายงอกงามขึ้นได้บนแผ่นดิน
           ใด       สัตว์ทั้งหลายดำรงอยู่ได้บนแผ่นดินใด
           แผ่นดินนั้นก็พังทับศีรษะของเราแตก  ภัยเกิด
           ขึ้นแต่ที่พึ่งอาศัยแล้ว.
          [๑๒๕๘]   ชนทั้งหลายหุงอาหารด้วยไฟใด   บรรเทา
           ความหนาวด้วยไฟใด     ไฟนั้นก็มาไหม้ตัวเรา
           ภัยเกิดขึ้นแก่ที่พึ่งอาศัยแล้ว.