นั้นก็มาขับไล่เราออกจากเรือน   ภัยเกิดขึ้นแต่
           ที่พึ่งอาศัยแล้ว.
         [๑๒๖๔]   ขอชาวชนบทและชาวนิคมผู้มาประชุม
           กันแล้ว  จงฟังข้าพเจ้าน้ำมีในที่ใด    ไฟก็มีใน
           ที่นั้น      ความเกษมสำราญบังเกิดขึ้นแต่ที่ใด
           ภัยก็บังเกิดขึ้นแต่ที่นั้น  พระราชากับพราหมณ์
           ปุโรหิตพากันปล้นรัฐเสียเอง      ท่านทั้งหลาย
           จงพากันรักษาตนของตนอยู่เถิด       ภัยเกิดขึ้น
           แต่ที่พึ่งอาศัยแล้ว.
                        จบ  ปทกุศลมาณวชาดกที่  ๖

อรรถกถาปทกุสลชาดกที่  ๖

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ   พระวิหารเชตวัน     ทรงปรารภ
ทารกคนหนึ่ง  จึงตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า    พหุสฺสุตํ    ดังนี้.
         ได้ยินว่า  ทารกนั้นเป็นบุตรของกุฎุมพีในนครสาวัตถี   ได้เป็นผู้
ฉลาดในการสังเกตรอยเท้า       ในเวลาที่ตนมีอายุเพียงเจ็ดขวบเท่านั้น.
ครั้งนั้น  บิดาของเขาคิดว่าจักทดลองลูกคนนี้   จึงได้ไปเรือนของเพื่อน