จึงวิ่งไปเร็วอย่างลม  จับคนทั้ง ๒ นั้นได้แล้วกล่าวว่า  พราหมณ์  ท่านหนี
ทำไม  ท่านอยู่ที่นี้ขาดแคลนอะไรหรือ ?  เมื่อพราหมณ์กล่าวว่า  น้องรัก
เธออย่าโกรธพี่เลย    ลูกของเธอพาพี่หนีดังนี้   นางก็มิได้ว่าอะไรแก่เขา
เพราะความสิเนหาในบุตร    ปลอบโยนคนทั้ง  ๒ ให้เบาใจแล้วพาไปยัง
ที่อยู่ของตน.  ในวันที่  ๓ นางยักษิณีก็ได้นำคนทั้ง  ๒  ซึ่งหนีไปอยู่อย่าง
นั้นกลับมาอีก.
         พระโพธิสัตว์คิดว่า        แม่ของเราคงจะมีที่ที่เป็นเขตกำหนดไว้
ทำอย่างไรเราจึงจะถามถึงแดนที่อยู่ในอาณาเขตของแม่นี้ได้   เมื่อถามได้
เราจักหนีไปให้เลยเขตแดนนั้น.  วัน  ๑  พระโพธิสัตว์กอดมารดานั่งลง
ณ  ที่ควรแห่ง   ๑  แล้วกล่าวว่า    แม่จ๋า     บรรดาของที่เป็นของแม่ย่อม
ตกอยู่แก่พวกลูก      ขอแม่ได้โปรดบอกเขตกำหนดพื้นดินที่เป็นของแม่
แก่ฉัน  นางยักษิณีบอกที่ซึ่งยาว  ๓๐ โยชน์ กว้าง  ๕ โยชน์ มีภูเขาเป็น
ต้นเป็นเครื่องหมายในทิศทั้งปวงแก่บุตรแล้วกล่าวว่า     ลูกรัก    เจ้าจง
กำหนดที่นี้ซึ่งมีอยู่เพียงเท่านี้ไว้  ครั้นล่วงไปได้  ๒, ๓ วัน เมื่อมารดาไป
ดงแล้ว พระโพธิสัตว์ได้แบกบิดาขึ้นคอวิ่งไปโดยเร็วอย่างลม  ตามสัญญา
ที่มารดาให้ไว้    ถึงฝั่งแม่น้ำอันเป็นเขตกำหนด     นางยักษิณีกลับมาเมื่อ
ไม่เห็นคนทั้ง ๒ ก็ออกติดตาม      พระโพธิสัตว์พาบิดาไปถึงกลางแม่น้ำ
นางยักษิณีไปยืนอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำ    รู้ว่าคนทั้ง ๒  ล่วงเลยเขตแดนของ