๖๗๑    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๖๗๓
ป้องกันภัยนั้นได้   ดังนี้แล้วกราบทูลอีกว่า   ข้าแต่มหาราชเจ้า  เรื่องโจร
ลักพระราชทรัพย์นี้เป็นเรื่องลับ    แต่ข้าพระองค์กราบทูลอย่างที่บัณฑิต
จะรู้ได้   ขอพระองค์จงทรงทราบเถิด   พระพุทธเจ้าข้า   พระราชาตรัสว่า
นี่แน่ะเจ้า  เราจะรู้เรื่องลี้ลับเห็นปานนี้ได้อย่างไร  เจ้าจะจับโจรมาให้เรา
เถิด    ลำดับนั้น  พระมหาสัตว์ได้กราบทูลพระราชาว่า  ข้าแต่มหาราชเจ้า
ถ้าเช่นนั้นพระองค์ทรงสดับเรื่องนี้แล้วจะทรงทราบ   แล้วนำเรื่องมาเล่า
ถวายอีกเรื่องหนึ่ง   ดังต่อไปนี้  :-
         ข้าแต่พระองค์  ในกาลก่อนที่บ้านใกล้ประตูพระนครพาราณสีนี้
มีช่างหม้อคนหนึ่ง    เมื่อจะนำดินเหนียวมาเพื่อต้องการปั้นภาชนะ   ได้
ขุดเอาดินเหนียวในที่แห่งเดียวนั่นเอามาเป็นนิจ         จนเป็นหลุมใหญ่
ภายในเป็นเงื้อม   อยู่มาวันหนึ่ง   เมื่อช่างหม้อนั้นกำลังขุดเอาดินเหนียว
เมฆก้อนใหญ่ตั้งเค้าขึ้นในเวลาไม่ใช่ฤดูฝน      ให้ฝนตกลงมาห่าใหญ่น้ำ
ไหลท่วมหลุมพังทะลายลงไปทับศีรษะนายช่างหม้อนั้นแตก      นายช่าง
หม้อร้องคร่ำครวญอยู่   กล่าวคาถาว่า  :-
                        พืชทั้งหลายงอกงามขึ้นได้บนแผ่นดิน
           ใด       สัตว์ทั้งหลายดำรงอยู่ได้บนแผ่นดินใด
           แผ่นดินนั้นก็พังทับศีรษะของเราแตก   ภัยเกิด
           ขึ้นแต่ที่พึ่งอาศัยแล้ว.
หน้า ๖๗๒