บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า  นิปฺปีเฬติ  ได้แก่พังทับคือ  ทำลาย
         พระมหาสัตว์กราบทูลต่อไปว่า  ข้าแต่พระองค์  แผ่นดินใหญ่เป็น
ที่พึ่งอาศัย ของมหาชน    ได้ทำลายศีรษะของนายช่างหม้อฉันใด    เมื่อ
พระราชผู้เป็นจอมแห่งนรชน         เป็นที่พึ่งอาศัยแห่งสัตวโลกทั้งหมด
เสมอด้วยแผ่นดินใหญ่  มากระทำโจรกรรมอย่างนี้   ใครเล่าจักป้องกันได้
ข้าแต่มหาราชเจ้า      พระองค์สามารถที่จะทรงทราบตัวโจรที่ข้าพระองค์
กราบทูลปกปิดไว้ได้ด้วยอุปมาอย่างนี้.   พระเจ้าพาราณสีตรัสว่า   นี่แน่ะ
เจ้า  เหตุที่เราจะปกปิดนั้นไม่มี  เจ้าจงจับโจรให้แก่เราโดยชี้ว่าคนนี้แหละ
เป็นโจรดังนี้     พระโพธิสัตว์เมื่อจะรักษาพระเกียรติคุณพระราชา    จึง
มิได้กล่าวว่าพระองค์เป็นโจร      ได้นำตัวอย่างมากราบทูลถวายอีกเรื่อง
หนึ่งว่า :-
         ข้าแต่มหาราชเจ้า ในกาลก่อน  เมื่อไฟไหม้บ้านของบุรุษคนหนึ่ง
ในพระนครนี้แหละ   เขาใช้คน ๆ หนึ่งว่า  เจ้าจงเข้าไปข้างในขนสิ่งของ
ออก    เมื่อคนนั้นกำลังเข้าไปขนของอยู่ประตูเรือนปิด.  เขาตามืดเพราะ
ถูกควันหาทางออกไม่ได้เถิดทุกข์ขึ้นเพราะความร้อน    ยืนคร่ำครวญอยู่
ข้างใน   กล่าวคาถาว่า :-
                        ชนทั้งหลายหุงอาหารด้วยไฟใด  บรรเทา
           ความหนาวด้วยไฟใด     ไฟนั้นก็มาไหม้ตัวเรา
           ภัยเกิดขึ้นแต่ที่พึ่งอาศัยแล้ว.