บรรดาบทเหล่านั้น ทำลายบทว่า โส  มํ  ฑหติ  ความว่า ไฟนั้นไหม้
เราอีกอย่างหนึ่งบาลีก็อย่างนี้เหมือนกัน.
         พระมหาสัตว์กราบทูลต่อไปว่า ข้าแต่มหาราชเจ้า  มนุษย์คนหนึ่ง
เป็นที่พึ่งอาศัยของมหาชน   ราวกะว่าไฟเป็นที่พึ่งอาศัยฉะนั้น  ได้ลักสิ่ง
ของคือรัตนะไป  ขอพระองค์อย่าตรัสถามถึงโจรกะข้าพระองค์เลย  พระ-
ราชาตรัสว่า  นี่แน่ะเจ้า  เจ้าจงบอกโจรให้แก่เราเถิด    พระโพธิสัตว์มิได้
กราบทูลพระราชาว่า   พระองค์เป็นโจร    ได้นำตัวอย่างมาถวายอีกเรื่อง
หนึ่งว่า :-
         ข้าแต่พระองค์      ในกาลก่อนบุรุษคนหนึ่งในพระนครนี้แหละ
บริโภคอาหารมากเกินไป  ไม่อาจย่อยได้    ได้รับทุกขเวทนา  คร่ำครวญ
อยู่   กล่าวคาถาว่า :-
                        พราหมณ์และกษัตริย์ทั้งหลาย      เป็น
           จำนวนมากเลี้ยงชีพด้วยข้าวสุกใด  ข้าวสุกนั้น
           เราบริโภคแล้ว       ก็มาทำเราให้ถึงความพินาศ
           ภัยเกิดขึ้นแต่ที่พึ่งอาศัยแล้ว.
         บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า   โส  มํ   ภุตฺโต   พฺยาปาทิ  ความว่า
ข้าวสุกนั้นเราบริโภคแล้วก็มาทำเราให้ถึงความพินาศ    คือให้ตาย.
         พระมหาสัตว์กราบทูลต่อไปว่า   ข้าแต่มหาราชเจ้า    คนคนหนึ่ง
เป็นที่พึ่งอาศัยของมหาชน     เหมือนข้าวสุกได้ลักสิ่งของไป    เมื่อได้สิ่ง