บนเตียง  เอาผ้าเก่าคลุมข้างบน   แล้วตนเองหนีเข้าถ้ำที่เร้นลับใกล้ป่าช้า
นั้นแหละ  ผัวเมีย ๒ คนนำไฟมาแล้วเผาซากศพด้วยเข้าใจว่า  เป็นหญิง
แก่   แล้วหลีกไป.
         ก็ครั้งนั้น  ในถ้ำที่เร้นลับนั้น    โจรคนหนึ่งเอาสิ่งของไปเก็บไว้
ก่อน   โจรนั้นคิดว่า   เราจักไปเอาสิ่งของนั้น  จึงได้มาเห็นหญิงแก่เข้าใจ
ว่าเป็นยักษิณีตน  ๑        สิ่งของของเราเกิดมีอมนุษย์หวงแหนเสียแล้ว
จึงได้ไปนำหมอผีมาคน   ๑     ครั้นหมอผีเดินร่ายมนต์เข้าไปในถ้ำ   หญิง
แก่จึงกล่าวกะหมอผีนั้นว่า   ฉันไม่ใช่ยักษิณีท่านจงมาเถิด  เราทั้ง  ๒ จะ
บริโภคทรัพย์นี้  หมอผีพูดว่า เราจะเชื่อได้อย่างไร ?  หญิงแก่พูดว่า  ท่าน
จงเอาลิ้นของท่านวางบนลิ้นของเรา   หมอผีได้กระทำอย่างนั้น   ทันใด
นั้นหญิงแก่ได้กัดลิ้นของหมอผีขาดตกไป        หมอผีมีโลหิตไหลจากลิ้น
คิดว่า   หญิงแก่นี้เป็นยักษิณีแน่จึงร้องวิ่งหนีไป  ฝ่ายหญิงแก่นั้นครั้นวัน
รุ่งขึ้น   ก็นุ่งผ้าเนื้อเลี่ยนถือเอาสิ่งของคือรัตนะต่าง ๆ   ไปเรือน   ลำดับ
นั้น   หญิงลูกสะใภ้เห็นดังนั้นจึงถามว่า   แม่จ๋า   แม่ได้สิ่งของนี่ที่ไหน.
หญิงแก่ตอบว่า    ลูกคนที่ถูกเผาบนเชิงตะกอนไม้ในป่าช้านั้น    ย่อมได้
ทรัพย์สิ่งของเห็นปานนี้   หญิงลูกสะใภ้ถามว่า แม่จ๋า  ถ้าเช่นนั้นอย่างฉัน
นี้อาจที่จะได้ไหม ?   หญิงแก่ตอบว่า   ถ้าจักเป็นอย่างเราก็จักได้  ครั้งนั้น
ด้วยความโลภในสิ่งของเครื่องประดับ    นางได้บอกแก่สามีแล้วให้เผาตน
ในป่าช้านั้น. ครั้นในวันรุ่งขึ้นสามีไม่เห็นภรรยากลับมา จึงพูดกะมารดา