ที่เจ้านำมาเล่านี้เราไม่รู้   เจ้าจงมอบโจรให้เถิด  พระโพธิสัตว์คิดว่า  เรา
จักรักษาเกียรติคุณพระราชา  จึงได้นำเรื่องมากราบทูลอีกเรื่องหนึ่งว่า :-
         ข้าแต่พระองค์  ในกาลก่อนบุรุษผู้หนึ่งในพระนครนี้แหละ   ตั้ง
ความปรารถนาแล้วก็ได้บุตร       ในเวลาที่บุตรเกิดเขาเกิดปีติโสมนัสว่า
เราได้บุตรแล้ว  เลี้ยงดูบุตรนั้นเป็นอย่างดี  เมื่อเจริญวัยแล้วได้หาภรรยา
ให้    ต่อมาภายหลังเขาแก่เฒ่าลง   ไม่อาจทำงานให้สำเร็จได้     ครั้งนั้น
บุตรได้กล่าวกะเขาว่า  พ่อไม่อาจทำการงานได้จงออกไปจากบ้านนี้   แล้ว
ก็ขับออกจากบ้าน   เขาขอทานเลี้ยงชีพด้วยความยากแค้น  คร่ำครวญอยู่
กล่าวคาถาว่า :-
                        เราชื่นชมยินดีด้วยบุตรผู้เกิดแล้วคนใด
           เราปรารถนาความเจริญแก่บุตรคนใด   บุตรคน
           นั้นก็มาขับไล่เราออกจากเรือน       ภัยเกิดขึ้นแต่
           ที่พึ่งอาศัยแล้ว.
         บรรดาบทเหล่านั้น    สองบทว่า   โสมํ    เป็นต้น   ความว่า   บุตร
คนนั้น  ก็มาขับไล่เราออกจากเรือน      เรานั้นเที่ยวขอทานเลี้ยงชีพอย่าง
ลำบาก   ภัยเกิดขึ้นแก่เราแต่ที่พึ่งอาศัยนั่นเอง.
         พระมหาสัตว์กราบทูลต่อไปว่า   ข้าแต่มหาราชเจ้า  ขึ้นชื่อว่าบิดา
ผู้แก่ชรา    บุตรผู้มีกำลังความสามารถศึกษาฉันใด        ชนบททั้งหมด
พระราชาควรรักษาฉันนั้น  ก็แลภัยนี้เมื่อเกิดขึ้นได้เกิดขึ้นแล้วจากสำนัก