[๑๒๘๐]   ดูก่อนกา  ท่านเป็นผู้กินอาหารไม่บริสุทธิ์
           มักจะโฉบลงในขณะที่เขาพลั้งเผลอ   จะได้กิน
           ข้าวและน้ำก็โดยยาก    ลูกไม้ทั้งหลายท่านก็ไม่
           ชอบใจกิน    หรือเนื้อในกลางป่าช้า   ท่านก็ไม่
           ชอบใจกิน.
         [๑๒๘๑]   ดูก่อนกา    ผู้ใดอาศัยบริโภคโภคสมบัติ
           ด้วยกรรมอันสาหัส  มักจะโฉบลงในขณะที่เขา
           พลั้งเผลอ  ภายหลังสภาวธรรมตนเอง     ก็ย่อม
           ติเตียนผู้นั้น  ผู้นั้นถูกสภาวธรรมตนเองติเตียน
           แล้ว    ก็ย่อมละทิ้งวรรณะ   และกำลังเสีย.
         [๑๒๘๒]   ถ้าผู้ใดบริโภคอาหาร    แม้จะนิดหน่อย
           ซึ่งเป็นของเย็นไม่เบียดเบียนผู้อื่นถึงสาหัส ใน
           กาลนั้นกำลังกายและวรรณะ      ย่อมมีแก่ผู้นั้น
           วรรณะทั้งปวงจะมีแก่ผู้นั้น  ด้วยอาหารต่าง ๆ
           เท่านั้นก็หาไม่.
                          จบ  จักกวากชาดกที่  ๘