อรรถกถาจักกวากชาดกที่  ๘

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ  พระวิหารเชตวัน       ทรงปรารภ
ภิกษุเหลาะแหละรูปหนึ่ง   จึงตรัสเรื่องนี้   มีคำเริ่มต้นว่า  กาสายวตฺเถ
ดังนี้.
         ได้ยินว่า  ภิกษุรูปนั้นเป็นผู้เหลาะแหละโลภปัจจัย    ทิ้งอาจริย-
วัตรและอุปัชฌายวัตรเป็นต้นเสีย  เข้าพระนครสาวัตถีแต่เช้าทีเดียว  แม้
ดื่มข้าวยาคูที่มีของเคี้ยวหลายอย่างเป็นบริวารแล้วฉันข้าวสาลี   เนื้อและ
ข้าวสุกที่มีรสเลิศต่างๆ  ที่เรือนนางวิสาขา  เท่านั้นก็ยังไม่อิ่ม   ออกจาก
ที่นั้นมุ่งหน้าไปยังนิเวศน์ของตนนั้น ๆ คือ จูลอนาถปิณฑิกเศรษฐี มหา-
อนาถปิณฑิกเศรษฐี   และพระเจ้าโกศล.
         อยู่มาวันหนึ่ง     ภิกษุทั้งหลายสนทนากันในธรรมสภา    ปรารภ
ความเหลาะแหละของภิกษุนั้น   พระศาสดาเสด็จมาตรัสถามว่า   ดูก่อน
ภิกษุทั้งหลาย  บัดนี้  พวกเธอนั่งสนทนากันถึงเรื่องอะไร ?  เมื่อภิกษุเหล่า
นั้นกราบทูลให้ทรงทราบแล้ว   รับสั่งให้เรียกภิกษุนั้นมาแล้วตรัสถามว่า
ดูก่อนภิกษุ    ได้ยินว่าเธอเป็นผู้เหลาะแหละจริงหรือ ?     เมื่อภิกษุนั้น
กราบทูลว่า   จริงพระเจ้าข้า   ดังนี้    ตรัสว่า   ดูก่อนภิกษุ   เหตุไรเธอจึง
เป็นผู้เหลาะแหละ    แม้ในกาลก่อน  เธอก็ไม่อิ่มด้วยซากศพช้างเป็นต้น
ในพระนครพาราณสี  เพราะความเป็นผู้เหลาะแหละ  ออกจากที่นั้นแล้ว