| ความว่า นักรบได้กินอาหารมีรสประณีตเหล่านั้น จึงกล้าหาญ มีความ |
| เพียร เข้าผจญต่อสู้สงครามได้ฉันใด เราก็ฉันนั้น ได้กินอาหารมีรส |
| ที่เขากินกันในหมู่มนุษย์ จึงได้กล้าหาญเข้าต่อสู้สงครามได้. |
| ด้วยคำว่า ยถา ตว นี้ กาชี้แจงว่า สีของเราแม้ผู้บริโภค |
| อาหารอันประณีตอย่างนี้ หาได้เหมือนกับของท่านไม่ เราจึงไม่เชื่อคำ |
| ของท่าน. |
| ลำดับนั้น นกจักรพรากเมื่อจะกล่าวถึงเหตุที่ไม่เจริญแห่งวรรณ- |
| สมบัติของกา และเหตุที่เจริญแห่งวรรณสมบัติของตน ได้กล่าวคาถาที่ |
| เหลือว่า :- |
| ดูก่อนกา ท่านเป็นผู้กินอาหารไม่บริสุทธิ์ |
| มักจะโฉบลงในขณะที่เขาพลั้งเผลอ จะได้กิน |
| ข้าวและน้ำก็โดยยาก ลูกไม้ทั้งหลายท่านก็ไม่ |
| ชอบใจกิน หรือเนื้อในกลางป่าช้า ท่านก็ไม่ |
| ชอบใจกิน. |
| ดูก่อนกา ผู้ใดอาศัยบริโภคโภคสมบัติ |
| ด้วยธรรมอันสาหัส มักจะโฉบลงในขณะที่เขา |
| พลั้งเผลอ ภายหลังสภาวธรรมตนเอง ก็ย่อม |
๗๐๖
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๗๐๘ 