| [๘๗๓] คนมักโกรธ มักผูกโกรธ พูดส่อเสียด |
| ทำลายความสามัคคี มีวาจาเป็นเสี้ยนหนาม |
| หยาบคาย เขาเป็นที่รักใคร่ของดิฉันมากกว่า |
| นั้นอีก. |
| [๘๗๔] ชายผู้นั้น ไม่เข้าใจประโยชน์ของตนว่า |
| ควรทำวันนั้น พรุ่งนี้ ถูกตักเตือนอยู่ก็โกรธ |
| ดูหมิ่นความดีของผู้อื่น. |
| [๘๗๕] ชายผู้ที่ถูกความคนองรบเร้า พรากจาก |
| มิตรทั้งหมดเป็นที่รักของดิฉัน ดิฉันไม่มี |
| ความทุกข์ร้อนในเขา. |
| [๘๗๖] นางกาลีเอ๋ย เจ้าจงออกไปจากที่นี้ การ |
| ทำความรักของเจ้านี้หามีในเราไม่ เจ้าจงไป |
| ชนบทอื่น นิคม และราชธานีอื่นเถิด. |
| [๘๗๗] เรื่องนั้นฉันเองก็รู้ว่า เรื่องนั้นหามีใน |
| พวกท่านไม่ คนไม่มีบุญมีอยู่ในโลก เขา |
| รวบรวมทรัพย์ไว้มาก เราทั้ง ๒ คือทั้งฉัน |
| ทั้งเทพผู้เป็นพี่ชายของฉัน พากันผลาญทรัพย์ |
| นั้น. |
๗๐
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๗๒ 