| [๑๒๘๗] อนึ่ง ผู้ใดย่อมประพฤติโดยธรรม แม้ |
| เมื่อประพฤติอยู่ก็ไม่ถือตัว เจ้าไปจากที่นี้แล้ว |
| จงคบผู้นั้น ผู้กระทำกรรมอันบริสุทธิ์ มีปัญญา |
| เถิด. |
| [๑๒๘๘] แน่ะพ่อ เจ้าอย่าคบบุรุษที่มีจิตกลับ- |
| กลอกดุจผ้าที่ย้อมด้วยน้ำขมิ้น รักง่ายหน่าย |
| เร็ว ถึงแม้ว่าพื้นชมพูทวีปจะพึงไร้มนุษย์. |
| [๑๒๘๙] เจ้าจงเว้นคนเช่นนั้นเสียให้ห่างไกล |
| เหมือนบุคคลผู้ละเว้นอสรพิษที่ดุร้าย เหมือน |
| บุคคลผู้ละเว้นหนทางที่เปื้อนคูถ และเหมือน |
| บุคคลผู้ไปด้วยยานละเว้นหนทางที่ขรุขระ |
| ฉะนั้น. |
| [๑๒๙๐] แน่ะพ่อ ความพินาศย่อมมีแก่ผู้ที่คบ |
| คนพาล เจ้าอย่าสมาคมกับคนพาลเลย การอยู่ |
| ร่วมกับคนพาลเป็นทุกข์ทุกเมื่อ เหมือนอยู่ |
| ร่วมกับศัตรูฉะนั้น. |
๗๑๐
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๗๑๒ 