ความอดทนด้วยศีลอยู่ในป่าอันมีที่นอน
           และที่นั่งอันสงัดเงียบ   จะมีผลดีอะไร  ส่วน
           ชนเหล่าใดอดทนอยู่ในบ้าน  ชนเหล่านั้นเป็น
           ผู้ประเสริฐกว่าท่าน.
         ความอดกลั้นด้วยดี    ชื่อว่า   สุตีติกฺขํ     ในคาถานั้น.   บทว่า
ตีติกฺขนฺติ    คือ    อดกลั้นภัยธรรมชาติทั้งหลายมีความเย็นเป็นต้น.
ดาบสหนุ่มได้ฟังดังนั้นแล้ว  กล่าวว่า บิดาของเราไปป่า  เมื่อท่านมาแล้ว
เราจักลาท่านก่อนแล้วจึงไป.
         นางกุมาริกานั้นคิดว่า  ได้ยินว่า  ดาบสหนุ่มนี้มีบิดาถ้าท่านเห็น
เราก็จักโบยตีให้เราถึงความพินาศด้วยไม้คานเราควรไปก่อนเถิด    ครั้น
แล้วก็กล่าวกะพระดาบสหนุ่มว่า    ถ้าเช่นนั้น   ฉันจะทำเครื่องหมายใน
หนทางไปก่อนท่านจงตามมาภายหลัง.  ดาบสหนุ่มนั้นครั้นนางกุมาริกา
ไปแล้วก็มิได้เก็บฟืน   มิได้ตั้งน้ำใช้น้ำฉัน   ได้แต่นั่งซบเซาอยู่อย่างเดียว
เท่านั้น  แม้เวลาบิดามาก็มิได้ต้อนรับ   ลำดับนั้น  บิดารู้ว่าบุตรของเรานี้
ตกอยู่ในอำนาจของหญิงเสียแล้ว    จึงถามดาบสหนุ่มนั้นว่า      แน่ะพ่อ
เหตุไรเจ้าจึงไม่เก็บฟืน   ไม่ตั้งน้ำใช้น้ำฉัน   ได้แต่นั่งซบเซาอยู่อย่างเดียว
เท่านั้น  ดาบสหนุ่มถามว่า  ข้าแต่พ่อได้ยินว่า  ศีลที่รักษาในป่าไม่มีผลมาก
ศีลที่รักษาในครรลองมนุษย์มีผลมากกว่า  ฉันจักไปรักษาศีลในครรลอง