วิทยาธรชื่อว่าวายุบุตรภายในท้องของท่านนั้น
           อีกคนหนึ่ง.
         บรรดาบทเหล่านั้น     สองบทว่า   ตฺวญฺจ   เอโก   คืออันดับแรก
ท่านคนหนึ่ง.   บทว่า  ปกฺขิตฺตนิกิณฺณมนฺตเร  ความว่า   ที่ท่านใส่สมุค
เก็บไว้ข้างใน   คือที่ท่านผู้ต้องการจะรักษาภริยานั้นทุกเมื่อ   จึงใส่ไว้ใน
สมุคนั้น  เก็บไว้ข้างในคือวางไว้ภายในท้องพร้อมทั้งสมุค.     สองบทว่า
วายุสฺส  ปุตฺเตน  สหา  คือร่วมยินดีกับวิทยาธรผู้มีชื่ออย่างนี้.   บทว่า
ตหึ  รตา   คือร่วมยินดีด้วยความยินดี  ด้วยอำนาจกิเลสภายในท้องของ
ท่านนั้นนั่นแหละ.  ท่านดาบสนั้นกล่าวว่า  บัดนี้  ท่านคิดว่า  เราจักทำ
มาตุคามให้มีสามีคนเดียว   จึงพิทักษ์รักษาไว้ด้วยท้อง  เที่ยวอุ้มแม้ชายชู้
ของนางไปอยู่.
         ทานพได้ฟังดังนั้นก็สะดุ้งกลัวว่า     ธรรมดาวิทยาธรย่อมมีมายา
มาก   ถ้าวิทยาธรนั้นมีพระขรรค์อยู่ในมือก็จักผ่าท้องเราหนีไป   จึงคาย
สมุควางไว้ตรงหน้าทันที.
         พระศาสดาผู้เป็นอภิสัมพุทธะ    เมื่อจะทรงประกาศความเป็นไป
นั้น  จึงได้ตรัสคาถาที่ ๔ ว่า :-
                        ทานพนั้นอันฤาษีชี้แจงให้ฟังแล้ว   ก็มี
           ความสลดใจสะดุ้งกลัว   จึงคายสมุคออกมา