๗๒๙    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๗๓๑
๑๑.  ปูติมังสชาดก
ว่าด้วยโทษของการมองในเวลาที่ไม่ควรมอง
         [๑๒๐๑]   แน่ะสหาย   การจ้องดู  ของสุนัขจิ้งจอก
           ชื่อปูติมังสะไม่เป็นที่ชอบใจเราเลย   บุคคลพึง
           เว้นสหายเช่นนี้  ให้ห่างไกล.
         [๑๓๐๒]   สุนัขจิ้งจอกตัวเมียชื่อว่า     เวณีนี้เป็นบ้า
           ไป    ได้พรรณนาถึงแพะตัวเมียผู้เป็นสหายให้
           ผัวฟัง   ครั้นแพะตัวเมียถอยหลังกลับไปไม่มา
           ก็นั่งซบเซาถึงแพะตัวเมียชื่อเมณฑิมาตา  ผู้มา
           แล้วถอยหลังกลับไปเสีย.
         [๑๒๐๓]   แน่ะเพื่อน     ท่านนั้นแหละเป็นบ้า    มี
           ปัญญาทราม  ขาดปัญญาเครื่องพิจารณา  ท่าน
           นั้นทำอุบายล่อลวงว่าตาย     แต่ชะเง้อดู    โดย
           กาลอันไม่ควร.
         [๑๒๐๔]   บัณฑิตไม่ควรเพ่งดูในกาลอันไม่ควร
           ควรเพ่งดูแต่ในกาลอันควร    ผู้ใดเพ่งดูในกาล
หน้า ๗๓๐