เป็นอารมณ์  ย่อมถึงมหาพินาศในปัจจุบันทีเดียว   ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย
เพราะฉะนั้น        จักขุนทรีย์ที่ถูกแทงด้วยซี่เหล็กแดงประเสริฐ  ว่าการ
แลดูศุภนิมิตรในรูปไม่ประเสริฐเลย   เวลาที่พวกเธอจะควรแลดูรูปมีอยู่
บางคราว     เวลาที่พวกเธอไม่ควรแลดูรูปมีอยู่บางคราว     ในเวลาแลดู
ไม่ควรแลดูด้วยสามารถแห่งศุภนิมิตร    ควรแลดูด้วยสามารถแห่งอศุภ-
นิมิตรเท่านั้น  เมื่อทำได้อย่างนี้  ก็จักไม่เสื่อมจากอารมณ์ของตน  ก็อะไร
เล่าเป็นอารมณ์ของพวกเธอ   คือ   สติปัฏฐาน  ๔   อริยมรรคมีองค์   ๘
โลกุตตรธรรม  ๙  เมื่อพวกเธอโคจรอยู่ในอารมณ์เช่นนี้   มารก็จะไม่ได้
โอกาสทำร้าย แต่ถ้าพวกเธอตกอยู่ในอำนาจกิเลส   แลดูด้วยสามารถแห่ง
ศุภนิมิตร   ก็จักเสื่อมจากอารมณ์ของตน  เหมือนสุนัขจิ้งจอกชื่อปูติมังสะ
เสื่อมจากที่หาอาหารฉะนั้น  แล้วได้ทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก ดังต่อ
ไปนี้ :-
         ในอดีตกาล    เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติ  อยู่ในนคร
พาราณสี.    มีแพะหลายร้อยอยู่ในถ้ำเชิงภูเขา  ในแดนป่าหิมพานต์ ณ ที่
ใกล้ ๆ กับที่อยู่ของแพะเหล่านั้น   มีสุนัขจิ้งจอกชื่อปูติมังสะกับภรรยาชื่อ
เวณี  อยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง   วันหนึ่ง   สุนัขจิ้งจอกเที่ยวไปกับภรรยา   เห็น
แพะเหล่านั้น   คิดว่า   เราควรจะกินเนื้อแพะเหล่านี้ด้วยอุบายอย่างหนึ่ง
แล้วได้ใช่อุบายฆ่าแพะวันละตัว      สุนัขจิ้งจอกทั้งสองกินเนื้อแพะจนมี
กำลังร่างกายอ้วนสมบูรณ์    แพะก็น้อยลงโดยลำดับ    ในกลุ่มแพะเหล่า