นั้น  มีแพะตัวเมียตัวหนึ่งชื่อเมณฑิกมาตา  เป็นแพะฉลาดรู้เท่าทันอุบาย
สุนัขจิ้งจอกไม่อาจฆ่ามันได้     วันหนึ่ง    จึงปรึกษากับภรรยาว่า     ที่รัก
แพะทั้งหลายหมดสิ้นแล้ว     เราควรใช้อุบายกินแพะตัวเมียตัวนี้     และ
ในเรื่องนี้มีอุบายดังนี้    คือตัวเจ้าผู้เดียว    จงไปเป็นเพื่อนกับเขา    ครั้น
เมื่อนางแพะมีความคุ้นเคยกับเจ้า   เราจักนอนทำเป็นตาย   เจ้าจงเข้าไป
หานางแพะแล้วพูดว่า   แม่แพะเอ๋ย   สามีของฉันตายเสียแล้ว    และฉัน
ก็ไม่มีที่พึ่ง   นอกจากท่านแล้ว   ญาติคนอื่นของฉันไม่มี   ท่านจงมาเถิด
พวกเราจักพากันร้องไห้คร่ำครวญเผาศพสามีของฉัน    ดังนี้แล้ว   จงพา
เขามา   แล้วฉันจักโดดขึ้นกัดคอฆ่าแพะนั้นเสีย.   สุนัขจิ้งจอกตัวเมียรับ
คำว่า  ดีแล้ว  จึงไปคบมันเป็นเพื่อน  เมื่อคุ้นเคยกันแล้ว  ก็ได้กล่าวกะมัน
อย่างนั้น.    มันจึงกล่าวว่า   แน่ะสหายการที่เราจะไปนั้นไม่ควร     สามี
ของท่านกินญาติของเราจนหมด    เรากลัวไม่อาจไป   สุนัขจิ้งจอกตัวเสีย
จึงกล่าวว่า   แน่ะสหาย   อย่ากลัวเลยผู้ที่ตายแล้วจะทำอะไรได้    แพะตัว
เมียแม้กล่าวตอบอย่างนี้ว่า    สามีของท่านมีฤทธิ์เดชมาก    ฉันกลัวจริง
ดังนี้    ถูกสุนัขจิ้งจอกตัวเมียวิงวอนอยู่บ่อย ๆ  คิดว่า  สุนัขจิ้งจอกคงตาย
แน่   จึงรับคำแล้วไปกับสุนัขจิ้งจอกตัวเมีย   และเมื่อไปมันคิดว่า  ใคร
จะรู้ว่าจักมีเหตุอะไรเกิดขึ้น    จึงให้สุนัขจิ้งจอกตัวเมียไปข้างหน้า    มัน
ตามไปพลาง    คอยกำหนดสุนัขจิ้งจอกอยู่ด้วย      เพราะความสงสัยใน
สุนัขจิ้งจอกนั้น.