๗๓๔    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๗๓๖
         สุนัขจิ้งจอกตัวผู้ได้ยินเสียง/ีเท้าสัตว์ทั้งสอง  คิดว่า  แพะตัวเมีย
มาถึงหรือยัง   จึงยกศีรษะขึ้นชำเลืองดู.   แพะตัวเมียเห็นสุนัขจิ้งจอกทำ
ดังนั้น   คิดว่า   สุนัขจิ้งจอกนี้เลวมาก    ประสงค์จะลวงเรามาฆ่า    นอน
ทำเป็นตาย  จึงกลับไป  สุนัขจิ้งจอกตัวเมียจึงถามว่า  เหตุใดท่านจึงหนี
ไปเสีย ?     เมื่อจะกล่าวเหตุนั้น  ได้กล่าวคาถาที่  ๑ ว่า :-
                        แน่ะสหาย   การจ้องดู  ของสุนัขจิ้งจอก
           ชื่อปูติมังสะไม่เป็นที่ชอบใจเราเลย  บุคคลพึง
           เว้นสหายเช่นนี้  ให้ห่างไกล.
         บรรดาเหล่านั้น   บทว่า  อาฬิ  เป็นอาลปนะ  ความว่า  ดูก่อน
เพื่อน   คือ  ดูก่อนสหาย.  บทว่า   เอตาทิสา    สขารสฺมา   ความว่า
บุคคลหลีกจากสหายเห็นปานนี้    แล้วพึงเว้นสหายนั้นให้ห่างไกล.
         ก็แหละ  ครั้นกล่าวดังนี้แล้ว   แพะตัวเมียได้กลับไปที่อยู่ของตน.
สุนัขจิ้งจอกตัวเมียเมื่อไม่อาจให้แพะตัวเมียกลับมาได้ก็โกรธแพะตัวเมีย
ไปสำนักของสามีตน  นั่งซบเซาอยู่.   ลำดับนั้น   สุนัขจิ้งจอกตัวผู้   เมื่อ
จะติเตียนสุนัขจิ้งจอกตัวเมีย  จึงกล่าวคาถาที่  ๒  ว่า :-
                        สุนัขจิ้งจอกตัวเมียชื่อว่า    เวณีนี้เป็นบ้า
           ไปได้    พรรณนาถึงแพะตัวเมียผู้เป็นสหายให้
หน้า ๗๓๕