๑๒.  ทัททรชาดก๑

ว่าด้วยคนอกตัญญู   ไม่รู้จักบุญคุณคนอื่น

         [๑๓๑๐]   ผู้ใด     เจ้าให้ข้าวมันหุงกิน      มันเลยกิน
           ลูกทั้งสองของเจ้าผู้ไม่มีความผิด       เจ้าจงวาง
           เขี้ยวลงบนผู้นั้น  อย่างปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ต่อ
           ไปเลย.
         [๑๓๑๑]   บุรุษผู้เกลือกกลั้วด้วยความหยาบ      ผู้
           ลบหลู่ท่อนผ้าที่ตนนุ่งอยู่  เราไม่ขอเห็นมันเลย
           เราจะพึงให้เขี้ยวตกไปในบุรุษไรเล่า ?
         [๑๓๑๒]   อันคนอกตัญญู     มักคอยหาโอกาสอยู่
           เป็นนิตย์   ถึงจะให้สมบัติทั้งแผ่นดิน  ก็ไม่พึง
           ทำให้มันชื่นชมยินดีได้เลย.
         [๑๓๑๓]   ดูก่อนเสือโคร่ง  ชื่อว่า  สุพาหุ    เพราะ
           เหตุไรหนอ   ท่านจึงรีบด่วนกลับมาพร้อมกับ
           มาณพ  กิจที่เป็นประโยชน์ของท่านมีอยู่ในที่นี้
๑.  อรรถกถา   เรียก  ติตติรชาดก    (เรียกนกกระทาพระโพธิสัตว์).