อยู่ในป่าแห่งโน้น  ให้มาณพเรียนศิลปะ  ดังนี้   ต่างก็นำข้าวสารเป็นต้น
ไปให้  แม้ผู้ที่เดินทางกันดารก็นำไปให้  บุรุษคนหนึ่ง   ได้ให้แม่โคนม
พร้อมด้วยลูกโค      เพื่อประโยชน์ที่อาจารย์ทิศาปาโมกข์จะได้ดื่มน้ำมัน
ณ    ที่ใกล้บรรณศาลาของอาจารย์     มีเหี้ยตัวหนึ่งอยู่กับลูกอ่อนสองตัว
แม้ราชสีห์และเสือโคร่ง    ก็มาสู่ที่บำรุงอาจารย์นั้น    นกกระทาตัวหนึ่ง
ได้มาอยู่   ณ  ที่นั้นเป็นประจำ   นกกระทาตัวนั้นได้ยินเสียงอาจารย์กำลัง
บอกมนต์แก่มาณพทั้งหลาย    จึงเรียนเวทย์ได้ทั้งสาม    มาณพทั้งหลาย
ก็ได้คุ้นเคยกับนกกระทานั้น
         ต่อมา  เมื่อมาณพทั้งหลายยังไม่ทันสำเร็จการศึกษา  อาจารย์ได้
ทำกาละเสียแล้ว    พวกมาณพช่วยกันเผาศพอาจารย์แล้ว   ก่อพระสถูป
ด้วยทราย  เอาดอกไม้ต่าง ๆ มาบูชาแล้ว  ร้องไห้คร่ำครวญอยู่.  ลำดับนั้น
นกกระทาถามมาณพเหล่านั้นว่า   พวกท่านร้องไห้ทำไม   พวกมาณพ
กล่าวว่า    พวกเรายังไม่สำเร็จการศึกษา    อาจารย์ก็มาตายเสีย    ฉะนั้น
พวกเราจึงร้องไห้   นกกระทากล่าวว่า   ถ้าเช่นนั้นพวกท่านอย่าเสียใจเลย
เราจะบอกศิลปะแก่พวกท่าน   มาณพทั้งหลายถามว่า ท่านรู้ได้อย่างไร
นกกระทำตอบว่า     เมื่ออาจารย์กำลังบอกแก่พวกท่าน      เราได้ฟังแล้ว
ได้ทำไตรเพทให้คล่องแคล่ว   มาณพทั้งหลายกล่าวว่า  ถ้าเช่นนั้น  ท่าน
จงให้พวกเรารู้ความที่ตนเป็นผู้คล่องแคล่วเถิด   นกกระทากล่าวว่า   ถ้า
เช่นนั้น  พวกท่านคอยฟัง  แล้วได้สวดไตรเพทที่มาณพเหล่านั้นฟั่นเฝือ