ลบหลู่ท่อนผ้าที่ตนนุ่งอยู่  เราไม่ขอเห็นมันเลย
           เราจะพึงให้เขี้ยวตกไปในบุรุษไรเล่า ?
                        อันคนอกตัญญู     มักคอยหาโอกาสอยู่
           เป็นนิตย์  ถึงจะให้สมบัติทั้งแผ่นดิน   ก็ไม่พึง
           ทำให้มันชื่นชมยินดีได้เลย.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   อากิณฺณลุทฺโธ   ได้แก่  ผู้มีความ
หยาบช้าร้ายแรง.     บทว่า   วิวรทสฺสิโน   ได้แก่   ผู้แสวงหาช่อง  คือ
โทษ.    ด้วยบทว่า   เนว  นํ  อภิราธเย  เหี้ยแสดงไว้ว่า  ถึงจะให้สมบัติ
ทั้งแผ่นดินก็ไม่สามารถจะให้บุคคลเห็นปานนี้ยินดีได้เลย จะป่วยกล่าว
ไปใยถึงเราที่ให้เพียงภัตตาหาร.
         เหี้ยกล่าวอย่างนี้แล้ว   คิดว่า   บุรุษนี้ตื่นขึ้นคงกินเรา    เมื่อจะ
รักษาชีวิตของตน    จึงได้หนีไป     แม้ราชสีห์และเสือโคร่งก็เป็นเพื่อน
ของนกกระทา  บางครั้งสัตว์เหล่านั้นก็พากัน  มาเยี่ยมนกกระทา  บางครั้ง
นกกระทานั้นก็ไปแสดงธรรมแก่สัตว์ทั้งสองแล้วกลับมา     ก็ในวันนั้น
ราชสีห์กล่าวกะเสือโคร่งว่า    แน่ะเพื่อน    เราไม่ได้ไปเยี่ยมนกกระทา
นาน  ถึงวันนี้ก็เจ็ดแปดวันแล้ว ท่านจงไปฟังข่าวของนกระทานั้นก่อน
แล้วจงมา    เสือโคร่งรับคำว่า     ดีแล้ว   ไปถึงที่นั้นในเวลาที่เหี้ยหนีไป
แล้ว  เห็นบุรุษชั่วนั้นหลับอยู่    ขนของนกกระทาผู้เป็นบัณฑิตยังติดอยู่