ในระหว่างชฎาของบุรุษนั้น          กระดูกแม่โคและลูกโคก็ยังปรากฏอยู่
พระยาเสือโคร่งเห็นเหตุการณ์นั้นทั้งหมด    ไม่เห็นนกกระทาบัณฑิตใน
กรงทอง   คิดว่า   บุรุษชั่วนี้คงฆ่าสัตว์เหล่านั้น  จงได้ถีบบุรุษชั่วนั้นให้
ลุกขึ้น  ดาบสชั่วเห็นดังนั้นแล้ว  มีความสะดุ้งกลัวเป็นอย่างยิ่ง  ลำดับนั้น
เสือโคร่งถามดาบสชั่วนั้นว่า    ท่านฆ่าสัตว์เหล่านี้กินหรือ ?    เมื่อได้รับ
คำตอบว่า    เราไม่ได้ฆ่า    เราไม่ได้เคี้ยวกิน    ดังนี้     จึงกล่าวว่า   แน่ะ
คนลามก   เมื่อท่านไม่ฆ่า   คนอื่นใครเล่าจักฆ่า   จงบอกมาเถิด   เมื่อไม่
บอก    ท่านต้องตาย     ดาบสนั้นกลัวมรณภัย    จึงกล่าวว่า   ถูกแล้วนาย
เราฆ่าลูกเหี้ย  ลูกโคและแม่โคกินแล้ว  แต่ไม่ได้ฆ่านกกระทา  ถึงดาบส
นั้นจะพูดอยู่มากมาย   เสือโคร่งก็ไม่เชื่อ    จึงถามว่า    ท่านมาแต่ไหน ?
เมื่อดาบสนั้นบอกกรรมที่ตนทำทั้งหมดว่า   ข้าแต่นาย   ฉันนำสินค้าของ
พวกพ่อค้าชาวกลิงครัฐ  ไปทำงานอย่างนี้บ้าง   อย่างนั้นบ้าง   เพื่อเลี้ยง
ชีพ   บัดนี้มาถึงที่นี้   ดังนี้    จึงกล่าวว่า   คนลามก    เมื่อท่านไม่ฆ่านก-
กระทา    คนอื่นใครเล่าจักฆ่า     มาเถิด     เราจักนำท่านไปสู่สำนักของ
ราชสีห์ผู้เป็นพระยาเนื้อ   แล้วให้ดาบสนั้นเดินหน้า   เดินไปพลางขู่ไป
พลาง.
         พระยาราชสีห์เห็นพระยาเสือโคร่งนำดาบสนั้นมา     เมื่อจะถาม
พระยาเสือโคร่ง  ได้กล่าวคาถาที่  ๔  ว่า :-
                        ดูก่อนเสือโคร่ง  ชื่อว่า   สุพาหุ  เพราะ