| [๑๓๒๓] ถึงจะได้ประสบนางเวมานิกเปรตจาก ๑๖ |
| นาง เป็น ๓๒ นาง ก็ยังปรารถนายิ่งไปกว่านั้น |
| จึงได้ประสบจักรนี้ จักรกรดย่อมพัดผันบน |
| ศีรษะของตนผู้ถูกความอยากครอบงำ. |
| [๑๓๒๔] ความอยากเป็นของสูงใหญ่ไพศาล ยาก |
| ที่จะให้เต็มได้ มักให้ถึงความวิบัติ ชนเหล่าใด |
| ย่อมยินดีไปตามความอยาก ชนเหล่านั้นย่อม |
| เป็นผู้ทรงจักรกรดไว้. |
| [๑๓๒๕] ชนเหล่าใดละสิ่งของที่มีมากเสียด้วย |
| ไม่พิจารณาหนทางด้วย แล้วไม่คิดอ่านเหตุ |
| การณ์นั้นให้ถ่องแท้ ชนเหล่านั้นย่อมเป็นผู้ |
| ทรงจักรกรดไว้. |
| [๑๓๒๖] ผู้ใดพึงเพ่งพินิจถึงการงานและโภคะอัน |
| ไพบูลย์ ไม่ของเสพความอยากอันประกอบ |
| ด้วยความฉิบหาย ทำตามถ้อยคำของผู้เอ็นดู |
| ทั้งหลาย ผู้เช่นนั้น จะไม่ถูกจักรกรดพัดผัน. |