มีเศรษฐีชื่อว่าสุจิปริวาระ  ในบ้านของเขาปูอาสนะที่ไม่เปรอะเปื้อนและ
ที่นอนที่ไม่เปรอะเปื้อนไว้.     เทพธิดาตนใดได้นั่งหรือได้นอนบนที่นั่ง
ที่นอนนั้น   เทพธิดานั้นควรได้อาบน้ำก่อน   กาลกรรณีเทพธิดาได้
สดับเทวโองการแล้ว      ในขณะนั้นนั่นเอง    ได้นุ่งห่มผ้าสีเขียวลูบไล้
เครื่องลูบไล้สีเขียว    ประดับเครื่องประดับแก้วมณีสีเขียวลงจากเทวโลก
เหมือนหินยนต์  ได้เปล่งรัศมีลอยอยู่บนอากาศในที่ไม่ไกลที่นอน  ใกล้
ประตู เป็นที่เฝ้าปรนนิบัติแห่งปราสาทของท่านเศรษฐีในระหว่างมัชฌิม-
ยามนั่นเอง.   เศรษฐีแลดูได้เห็นนาง   พร้อมกับการเห็นนั่นเอง  นางไม่
ได้เป็นที่รัก     ไม่ได้เป็นที่พอใจของเศรษฐีนั้นเลย.     ท่านเมื่อจะเจรจา
กับนาง    จึงได้กล่าวคาถาที่  ๑  ว่า :-
                        ใครมีผิวดำ  และเขาก็ไม่น่ารักและไม่น่า
           ทัศนา     เราจะรู้จักเจ้าได้อย่างไร ?    ว่าเจ้าเป็น
           ใคร ?   เป็นธิดาของใคร ?
         บรรดาบทเหล่านั้น    บทว่า    กาเลน    ได้แก่สีเขียว.    บทว่า
วณฺเณน  ความว่า ด้วยสีของร่างกายและสีของผ้าและอาภรณ์. ด้วยบทว่า
น   จาสิ   ปิยทสฺสนา    พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า    ดูก่อนภิกษุ
ทั้งหลาย     สัตว์ทั้งหลายท่องเที่ยวไปโดยทาส     และเทพธิดาตนนี้ไม่มี
มารยาท  คืออาจาระ    เป็นผู้ทุศีล    เพราะฉะนั้น    เธอจึงไม่เป็นที่รัก