| ๒. กัณหชาดก |
| |
| ว่าด้วยขอพร |
| |
| [๑๓๒๙] บุรุษนี้ดำจริงหนอ บริโภคโภชนะก็ดำ |
| อยู่ในภูมิประเทศก็ดำ เราไม่ชอบใจเลย. |
| [๑๓๓๐] คนประกอบด้วยตบะไม่ชื่อว่าคนดำเพราะ |
| คนที่มีแก่นในภายใน ชื่อว่าเป็นพราหมณ์ บาป |
| กรรมมีอยู่ในคนใด คนนั้นแหละข้อว่าเป็นคน |
| ดำ นะท้าวสุชัมบดี. |
| [๑๓๓๑] ข้าแต่พราหมณ์ คำนั้นท่านกล่าวดีแล้ว |
| เป็นสุภาษิตอันสมควร ข้าพเจ้าจะให้พรท่าน |
| ตามแต่ใจท่านปรารถนาเถิด. |
| [๑๓๓๒] ข้าแต่ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่กว่าภูตทั้งปวง |
| ถ้าจะโปรดประทานพรแก่ข้าพระองค์ ข้าพระ |
| องค์ปรารถนาให้ความประพฤติของตน อย่าให้ |
| มีความโกรธ อย่าให้มีโทสะ อย่าให้มีความ |
๗๗๐
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๗๗๒ 