โลภ  อย่าให้มีความสิเนหา    ขอได้ทรงโปรด
           ประทานพร ๔ ประการนี้แก่ข้าพระองค์เถิด.
         [๑๓๓๓]   ดูก่อนท่านพราหมณ์    ท่านเห็นโทษใน
           ความโกรธ  ในโทสะ  ในโลภะ  และในสิเนหา
           เป็นอย่างไรหรือ  ข้าพเจ้าขอถามความนั้น  ขอ
           ท่านจงบอกแก่ข้าพเจ้าเถิด.
         [๑๓๓๔]   ความโกรธเกิดแต่ความไม่อดทน  ทีแรก
           เป็นของน้อย  แก่ภายหลังเป็นของมาก     ย่อม
           เจริญขึ้นโดยลำดับ      ความโกรธมักทำความ
           เกี่ยวข้อง  มีความคับแค้นมาก    เพราะฉะนั้น
           ข้าพเจ้าจึงไม่ชอบใจความโกรธ.
         [๑๓๓๕]   วาจาของผู้ประกอบด้วยโทสะ       เป็น
           วาจาหยาบคาย  ถัดจากนั้นก็เกิดปรามาส   ถูก
           ต้องกัน  ต่อจากนั้นก็ชกต่อยกันด้วยมือ  ต่อไป
           จับท่อนไม้เข้าทุบตีกัน    จนถึงจับศัสตราเข้า
           ฟันแทงกันเป็นที่สุด  โทสะเกิดแต่ความโกรธ
           เพราะฉะนั้น  ข้าพระองค์จึงไม่ชอบใจโทสะ.