ข้าพระองค์ผู้อยู่ในป่า       ซึ่งอยู่แต่ผู้เดียวเป็น
           นิตย์.
         [๑๓๔๐]   ดูก่อนท่านพราหมณ์    คำนั้นท่านกล่าว
           ดีแล้ว   เป็นสุภาษิตอันสมควร   ข้าพเจ้าจะให้
           พรแก่ท่าน   ตามแต่ใจท่านปรารถนาเถิด.
         [๑๓๔๑]   ข้าแต่ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่กว่าภูตทั้งปวง
           ถ้าจะโปรดประทานพรแก่ข้าพระองค์   ขอใจ
           หรือร่างกายของข้าพระองค์  อย่าเข้าไปกระทบ
           กระทั่งใคร ๆ  ในกาลไหน ๆ เลย    ขอได้ทรง
           โปรดประทานพรนี้เถิด.
                              จบ  กัณหชาดกที่  ๒

อรรถกถากัณหชาดกที่  ๒

         พระศาสดาเมื่อเสด็จเข้าไปอาศัยพระนครกบิลพัสดุ์    ประทับอยู่
ณ นิโครธาราม   ทรงปรารภความยิ้มแย้ม  จึงตรัสเรื่องนี้   มีคำเริ่มต้นว่า
กณฺโต  วตายํ   ปุริโส   ดังนี้.
         ได้ยินว่า   คราวนั้น   เวลาเย็นพระศาสดาแวดล้อมไปด้วยภิกษุ
สงฆ์   เสด็จพุทธดำเนินไปตามบริเวณวิหารนิโครธาราม  ได้ทรงยิ้มแย้ม