มีความเบิกบาน  เกิดความโสมนัส     เมื่อจะนิมนต์พระมหาสัตว์ด้วยพร
ได้ตรัสพระคาถาที่ ๓ ว่า :-
                        ข้าแต่พราหมณ์    คำนั้นท่านกล่าวดีแล้ว
           เป็นสุภาษิตอันสมควร    ข้าพเจ้าจะให้พรท่าน
           ตามแต่ใจท่านปรารถนาเถิด.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   เอตสฺมึ   เป็นต้น   ความว่า    คำนี้
ใด  อันท่านผู้เป็นราวกะว่าเป็นพระสัพพัญญูพุทธเจ้ากล่าวดีแล้ว คำนั้น
อันท่านกล่าวดีแล้ว  เป็นสุภาษิต   ชื่อว่าสมควร  เพราะเป็นคำที่สมควร
แก่ท่าน  ท่านปรารถนาพรอย่างใดอย่างหนึ่งด้วยใจ  คือ  พรใดอันท่าน
อยากได้แล้วปรารถนาแล้ว   ข้าพเจ้าจะให้พรนั้นทั้งหมดแก่ท่าน.
         พระมหาสัตว์ได้ฟังดังนั้นแล้ว  คิดว่า  ท้าวสักกะนี้เมื่อจะทดลอง
เราว่า   เมื่อถูกกล่าวโทษของตนจักโกรธหรือไม่หนอ ?  ได้แสร้งติเตียน
ฉวีวรรณ  โภชนะ และที่อยู่ของเรา บัดนี้รู้ว่าเราไม่โกรธ  จึงมีจิตเลื่อมใส
แล้วให้พร   เธอคงสำคัญเราว่าประพฤติพรหมจรรย์  เพื่อความเป็นใหญ่
ชั้นท้าวสักกะชั้นพรหมเป็นแน่     เราจะตัดความสงสัยของท้าวสักกะใน
เรื่องนั้นเสีย   ควรจะรับพร  ๔ ประการเหล่านี้  คืออย่าให้ความโกรธต่อ
ผู้อื่นเกิดขึ้นแก่เรา ๑     อย่าให้โทสะต่อผู้อื่นเกิดขึ้นแก่เรา ๑     อย่าให้
ความโลภในสมบัติของผู้อื่นเกิดขึ้นแก่เรา  ๑       อย่าให้สิเนหาในผู้อื่น