เกิดขึ้น ๑  เราพึงเป็นกลางอยู่เท่านั้น ๑ คิดดังนี้แล้ว  เมื่อจะรับพร ๔ ประ-
การ   เพื่อจะตัดความสงสัยของท้าวสักกะ   จึงกล่าวคาถาที่  ๔  ว่า :-
                        ข้าแต่ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่กว่าภูตทั้งปวง
           ถ้าจะโปรดประทานพระแก่ข้าพระองค์   ข้าพระ-
           องค์ปรารถนาให้ความประพฤติของตน   อย่าให้
           มีความโกรธ     อย่าให้มีโทสะ     อย่าให้มีความ
           โลภ    อย่าให้มีความสิเนหา     ขอได้ทรงโปรด
           ประทานพร   ๔  ประการนี้แก่ข้าพระองค์เถิด.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   วรญฺจ  เม  อโท   สกฺก   ความว่า
ถ้าพระองค์จะโปรดประทานพรแก่ข้าพระองค์ไซร้.    บทว่า  สุนิกฺโกธํ
คืออย่าให้มีความโกรธด้วยดี  ด้วยสามารถแห่งการไม่โกรธตอบ.  บทว่า
สุนิทฺโทสํ  คือ  อย่าให้มีโทสะด้วยดี   ด้วยสามารถแห่งการไม่ประทุษ-
ร้ายตอบ.  บทว่า  นิลฺโลภํ    คือ  อย่าให้มีความโลภในสมบัติผู้อื่น.   บทว่า
วุตฺติมตฺตโน   ความว่า ข้าพระองค์ปรารถนาให้ความประพฤติของตนมี
ภาวะอย่างนี้.  บทว่า   นิเสฺนหํ   ได้แก่   อย่าให้มีความสิเนหา   คือ  ให้
ปราศจากความโลภ    แม้ในของของตน   คือ  ในบุตรและธิดาทั้งหลาย
ซึ่งมีวิญญาณ   หรือในทรัพย์มีข้าวเปลือกเป็นต้น      ซึ่งไม่มีวิญญาณ.
บทว่า   อภิกงฺขามิ   ความว่า  ข้าพระองค์ปรารถนาให้ความประพฤติของ