ท้าวสักกเทวราชได้ทรงสดับคำวิสัชนาปัญหาแล้ว      จึงตรัสว่า
ข้าแต่ท่านกัณหบัณฑิต  ปัญหานี้ท่านกล่าวดี  เปรียบดังพุทธลีลา  ข้าพ-
เจ้ายินดีเหลือเกิน  ฉะนั้น   ขอท่านจงรับพรอย่างอื่นอีก    แล้วตรัสพระ-
คาถาที่ ๑๐ ว่า :-
                        ข้าแต่ท่านพราหมณ์    คำนั้นท่านกล่าวดี
           แล้ว     เป็นสุภาษิตอันสมควร    ข้าพเจ้าจะให้
           พรแก่ท่าน   ตามแต่ใจท่านปรารถนาเถิด.
         ลำดับนั้น  พระโพธิสัตว์ได้กล่าวคาถาต่อไปว่า :-
                        ข้าแต่ท้าวสักกผู้เป็นใหญ่กว่าภูตทั้งปวง
           ถ้าจะโปรดประทานพรแก่ข้าพระองค์  ขออา-
           พาธทั้งหลายอันเป็นของร้ายแรง      ซึ่งจะทำ
           อันตรายแก่ตบะกรรมได้      อย่าพึงเกิดขึ้นแก่
           ข้าพระองค์ผู้อยู่ในป่า   ซึ่งอยู่แต่ผู้เดียวเป็น
           นิตย์.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   อนฺตรายกรา   ภุสา  คือ  อันจำทำ
อันตรายแก่ตบะกรรมของข้าพระองค์นี้.
         ท้าวสักกะได้ทรงสดับดังนั้นแล้ว   ทรงดำริว่า   กัณหบัณฑิตเมื่อ
จะรับพร   ก็ไม่รับพรที่อาศัยอามิส   รับแต่พรที่อาศัยตบะกรรมเท่านั้น